حماسه انتحار چهل دختران در ارزگان :

 

   زمانیکه مقاومت عادلانه  مردم  ارزگان در برابر لشکر منظم 120 هزاری دولتی و 40 هزار ملیشه های قومی  که متشکل از مردم  جنوب و جنوب شرقی کشورما بودند به شکست  مواجه شد و لشکریان قومی داوطلب  جنوبی  و مشرقی و نظامی امیرعبدالرحمن  به  ارزگان  یورش بردند . سپاهیان  دولتی همراه با لشکر ایله جاری قومی اطفال را در مقابل  چشمان  والدین شان بر سره نیزه  برمی داشتند ، به اسارت زنان و کشتار مردان شروع کردند ، زنان اسیر را سینه بریدند  و تن های مرده  و نیمه  زخمی آنان را به دریای ارزگان می انداختند که  به  هر طرف خون  و آتش  جولان داشتند . در یک مورد 47 دختر و زن هزاره در برابر لشکر مهاجم تسلیم  نشدند  و به مقاومت پرداختند . وقتیکه این زنان صحنه محاصره را  به خود تندگ دیدند و از اینکه به اسارت نروند و به عفت  شان تجاوز صورت  نگیرند  و کشته نشوند به کوه های « ششپر » گریختند . لشکر امیر نیز به  تعقیب آنان  به  کوه ها هجوم  بردند  و زنان تا آخرین قلهء کوه خود ها را رساندند که برای دستگیری شان چیزی نمانده بود . بالاخیره ناگزیر این 47 دختر و زن ارزگانی خودها را از بالا ترین  قلهء  کوه  ششپر به  پائین  سنگ لاخ ها و دره ها  پرتاپ  نمودند که با این گونه « حماسه انتحاری » خود سنگ ها را  نیز خونین  و داغدار نمودند  ولی  خودها  را اسیر ارتش مهاجم  و  ددمنش  امیر نساختند . از همین  سبب است که این کوه  ششپر بعد از این بنام « کوه چهل دختران » مسما گردید  و به این مناسبت شعر حماسی هم سروده شده است

برای روی ادامه کلیک کنید